سود اقتصادی و سیاسی چین از درگیری ایران و آمریکا

به گزارش نماد اقتصاد، پکن، با دوری جستن از درگیری مستقیم و اتخاذ موضعی منفعت‌طلبانه، توانست بدون صرف هزینه جانی یا مالی قابل توجه، منافع کلانی از این بحران کسب کند و جایگاه خود را به عنوان یک قدرت اقتصادی و ژئوپلیتیکی تثبیت نماید.

چین در طول این دوره پرتلاطم، نقش تماشاگر استراتژیک را ایفا کرد. رویکرد پکن بر پایه‌ی عدم مداخله مستقیم، اجازه دادن به طرفین درگیر برای تحلیل رفتن منابع و انرژی‌شان، و در نهایت، بهره‌برداری از خلاءهای بوجود آمده بود.

این استراتژی، که می‌توان آن را “برد بدون درگیری” نامید، در ابعاد مختلف برای چین موفقیت‌آمیز بود. چین با عدم ورود به درگیری، از هزینه‌های مستقیم جانی، مالی و سیاسی اجتناب ورزید. این امر به حفظ ثبات اقتصادی داخلی و تمرکز بر پیشبرد برنامه‌های توسعه بلندمدت کمک شایانی کرد.

در حالی که آمریکا منابع مالی و نظامی قابل توجهی را صرف درگیری در خاورمیانه کرد، چین فرصت یافت تا تمرکز خود را بر تقویت توان تولیدی، فناورانه و نظامی‌اش معطوف سازد.

این امر به طور طبیعی موازنه رقابتی در سطح جهانی را به نفع پکن تغییر داد. همچنین، در شرایطی که بحران‌های منطقه‌ای می‌توانند زنجیره‌های تامین جهانی را مختل کنند، چین با مدیریت دقیق روابط بین‌المللی و حفظ ثبات اقتصادی داخلی، به عنوان یک شریک تجاری قابل اتکا و تامین‌کننده پایدار کالا ظاهر شد.

سودهای پنهان در دل بحران ها

ابتدایی‌ترین و ملموس‌ترین سود اقتصادی چین، از محل کاهش توان نظامی و اقتصادی آمریکا حاصل شد. استهلاک حجم انبوهی از موشک‌های گران‌قیمت و بمب‌های هوشمند توسط آمریکا در درگیری با ایران، به معنای کاهش توان بازدارندگی این کشور در برابر چین در بلندمدت بود.

این امر، خیال پکن را از بابت تهدیدات احتمالی آمریکا در آینده، آسوده کرد و به طور غیرمستقیم، موقعیت نظامی چین را تقویت نمود. علاوه بر این، با درگیر شدن آمریکا در خاورمیانه، تمرکز و منابع این کشور از رقابت‌های اقتصادی و تجاری با چین منحرف شد. این انحراف، به چین فرصت داد تا با سرعت بیشتری بازارهای جهانی را تصاحب کرده و سهم خود را در تجارت بین‌المللی افزایش دهد.

در شرایط ناآرامی، ممکن است تقاضا برای برخی اقلام، اعم از نظامی و غیرنظامی، افزایش یابد. چین به عنوان یکی از بزرگترین تولیدکنندگان جهان، توانست از این فرصت برای افزایش صادرات خود بهره‌مند شود. همچنین، تضعیف موقعیت اقتصادی آمریکا در برخی مناطق، فرصت‌های سرمایه‌گذاری جدیدی را برای پکن فراهم آورد.

کاهش وابستگی به دلار  به نفع چین

روند دیگری که به سود چین تمام شد، کاهش وابستگی به دلار بود. درگیری‌های گسترده و احتمال تحریم‌های جدید، می‌تواند اعتماد به دلار آمریکا را به عنوان ارز اصلی تجارت جهانی کاهش دهد. کشورهایی که به دنبال کاهش وابستگی خود به دلار هستند، ممکن است به سمت استفاده از ارزهای دیگر، از جمله یوان چین، سوق داده شوند. این روند، به تقویت موقعیت بین‌المللی یوان و کاهش سلطه دلار کمک می‌کند.

در نهایت، این رویکرد استراتژیک، چین را نه تنها به یک برنده اقتصادی، بلکه به یک بازیگر کلیدی در معادلات جهانی تبدیل کرد. پکن با اثبات توانایی خود در مدیریت بحران‌ها از طریق دیپلماسی اقتصادی و استراتژی عدم مداخله، جایگاه خود را به عنوان یک قدرت اقتصادی مسئول و تاثیرگذار در صحنه بین‌المللی مستحکم‌تر ساخته است.

در حالی که آمریکا با هزینه‌های سنگینی مواجه شد، چین با کمترین هزینه، بیشترین بهره را برد و گامی دیگر به سوی تحقق اهداف بلندپروازانه خود برای تبدیل شدن به قدرت اول اقتصادی جهان برداشت.