تورم در مزرعه به ۱۰۵ درصد رسید
شاهد آماری فشار هزینه‌ها به خانوار

تورم در مزرعه به ۱۰۵ درصد رسید

۲۲ آبان ۱۴۰۵

شتاب تورم سالانه محصولات کشاورزی و دامداری در تابستان ۱۴۰۵، زنگ هشدار تازه‌ای برای زنجیره تأمین مواد غذایی  و فشار به هزینه خانوار به صدا درآورده است؛ شاخص قیمت تولیدکننده این بخش از ۸۹۵ واحد عبور کرده و تورم سالانه آن با جهشی ۲۱.۹ واحد درصدی به ۱۰۵.۳ درصد رسیده است. آماری که نشان می‌دهد فشار هزینه‌ها بر تولیدکنندگان همچنان سنگین است و می‌تواند در ادامه، بر قیمت محصولات در بازار مصرف نیز اثر بگذارد.

به گزارش نماد اقتصاد، بر اساس تازه‌ترین گزارش مرکز آمار ایران، شاخص قیمت تولیدکننده بخش زراعت، باغداری و دامداری سنتی در تابستان ۱۴۰۵ به ۸۹۵.۵ رسیده است. این شاخص بر مبنای سال پایه ۱۴۰۰ محاسبه می‌شود؛ به این معنا که سطح شاخص در سال پایه برابر ۱۰۰ در نظر گرفته شده است. بنابراین، عدد فعلی از افزایش قابل توجه سطح قیمت‌های دریافتی تولیدکنندگان نسبت به سال پایه حکایت دارد.

اما نکته مهم‌تر، تفاوت مسیر تورم در بازه‌های زمانی مختلف است. تورم نقطه‌به‌نقطه این بخش در تابستان به ۱۱۶.۲ درصد رسیده که نسبت به رقم ۱۲۶.۱ درصدی بهار، ۹.۹ واحد درصد کاهش دارد. در مقابل، تورم سالانه از ۸۳.۴ درصد به ۱۰۵.۳ درصد افزایش یافته است؛ یعنی رشد ۲۱.۹ واحد درصدی در فاصله دو فصل.

این دو عدد در کنار یکدیگر تصویری از وضعیت پیچیده تولید کشاورزی ارائه می‌کنند: سرعت افزایش قیمت‌ها نسبت به فصل مشابه سال قبل کمی کمتر شده، اما میانگین افزایش قیمت‌ها در یک سال اخیر با شتاب بیشتری بالا رفته است. در نتیجه، کاهش تورم نقطه‌ای هنوز به معنای فروکش کردن فشار عمومی هزینه‌ها بر بخش کشاورزی نیست.

جهش در تورم سالانه

بررسی روند تاریخی شاخص نشان می‌دهد تورم سالانه تولیدکننده در این بخش طی ماه‌های اخیر مسیر صعودی قابل توجهی را طی کرده است. این نرخ در تابستان ۱۴۰۴ معادل ۴۲.۶ درصد بود، در پاییز همان سال به ۵۹.۷ درصد رسید و در زمستان به ۶۳.۷ درصد افزایش یافت.

این روند در سال ۱۴۰۵ شدت بیشتری گرفت؛ به‌طوری که تورم سالانه در بهار به ۸۳.۴ درصد و در تابستان به ۱۰۵.۳ درصد رسید.

افزایش تورم سالانه به بالای ۱۰۰ درصد به این معناست که میانگین شاخص قیمت تولیدکننده در چهار فصل منتهی به تابستان، بیش از دو برابر دوره مشابه قبلی شده است. چنین رشدی می‌تواند برنامه‌ریزی مالی تولیدکنندگان را دشوارتر کند؛ زیرا هزینه‌های تولید، درآمد حاصل از فروش و امکان سرمایه‌گذاری مجدد در فعالیت‌های کشاورزی با عدم اطمینان بیشتری روبه‌رو می‌شوند.

غلات در صدر گرانی

در میان گروه‌های مختلف محصولات کشاورزی، غلات با ثبت تورم سالانه ۱۳۲.۷ درصدی بالاترین نرخ افزایش قیمت را به خود اختصاص داده‌اند. این رقم در مقایسه با تورم سالانه ۱۱۸.۳ درصدی فصل بهار، ۱۴.۴ واحد درصد بیشتر شده است.

اهمیت این رشد زمانی روشن‌تر می‌شود که به ضریب اهمیت غلات در شاخص کل توجه کنیم. این گروه با ضریب اهمیت ۲۶.۲ درصد، بزرگ‌ترین سهم را در میان زیرگروه‌های بررسی‌شده دارد. بنابراین، افزایش قیمت غلات تنها یک تغییر آماری در یک گروه محدود نیست و به دلیل وزن بالای آن می‌تواند نقش قابل توجهی در افزایش شاخص کلی تولیدکننده داشته باشد.

غلات همچنین از جایگاه مهمی در زنجیره تولید و تأمین مواد غذایی برخوردارند. افزایش قیمت در این گروه می‌تواند هزینه فعالیت‌های وابسته به تولید و فرآوری محصولات غذایی را تحت تأثیر قرار دهد و در صورت انتقال هزینه‌ها به مراحل بعدی زنجیره، زمینه افزایش قیمت برخی کالاهای مصرفی را فراهم کند.

دامداری زیر فشار

در بخش دامداری سنتی نیز ارقام قابل توجهی ثبت شده است. تورم نقطه‌به‌نقطه این گروه در تابستان به ۱۲۴.۶ درصد رسیده که نسبت به ۱۲۰.۴ درصد بهار، ۴.۲ واحد درصد افزایش دارد.

در میان زیرگروه‌های دامداری، سایر محصولات حیوانی با تورم نقطه‌به‌نقطه ۱۳۴.۲ درصدی در صدر قرار گرفته‌اند. پرورش گاو و گوساله سنتی نیز تورم نقطه‌ای ۱۳۱.۹ درصدی را ثبت کرده است. این ارقام نشان می‌دهد فشار افزایش قیمت در بخش‌های مختلف فعالیت‌های دامی همچنان بالاست.

در مقابل، پرورش بز و بزغاله سنتی با تورم سالانه ۷۵.۹ درصدی کمترین نرخ افزایش را در میان گروه‌های اصلی و زیرگروه‌های گزارش‌شده داشته است. با این حال، این نرخ نیز به معنای افزایش قابل توجه شاخص قیمت تولیدکننده در مقایسه با دوره مشابه سال قبل است.

نکته مهم درباره دامداری، سهم آن در شاخص کل است. ضریب اهمیت دامداری سنتی ۱۵.۵ درصد اعلام شده؛ رقمی که از سهم ۸۴.۵ درصدی زراعت و باغداری کمتر است. با وجود این سهم پایین‌تر، تورم نقطه‌ای ۱۲۴.۶ درصدی دامداری نشان می‌دهد این بخش نیز با فشار قیمتی شدیدی مواجه است.

باغداری گران‌تر شد

یکی از روندهای قابل توجه در آمار تابستان، افزایش تورم نقطه‌به‌نقطه باغداری است. این نرخ از ۱۰۲.۷ درصد در بهار به ۱۲۰.۵ درصد در تابستان رسیده و ۱۷.۸ واحد درصد افزایش داشته است.

این تغییر در شرایطی رخ داده که تورم نقطه‌ای زراعت از ۱۳۹.۵ درصد به ۱۰۸.۵ درصد کاهش یافته است. به بیان دیگر، در حالی که سرعت افزایش قیمت‌ها در گروه زراعت کمتر شده، باغداری با شتاب بیشتری در مسیر رشد قیمت قرار گرفته است.

باغداری با ضریب اهمیت ۴۰.۴ درصد، سهم بزرگی از شاخص کل را تشکیل می‌دهد. این سهم بالا باعث می‌شود افزایش قیمت در این گروه اثر قابل توجهی بر وضعیت کلی قیمت‌های تولیدکننده داشته باشد.

در زیرگروه‌های باغداری، تورم نقطه‌ای ۱۲۰.۵ درصدی نشان‌دهنده افزایش سنگین قیمت‌ها در مقایسه با تابستان سال گذشته است؛ افزایشی که می‌تواند هزینه تأمین محصولات باغی را برای حلقه‌های بعدی زنجیره توزیع بالا ببرد.

فاصله میان گروه‌ها

مقایسه آمار زیرگروه‌های زراعت، تصویر متفاوتی از تحولات قیمت ارائه می‌دهد. سبزیجات و حبوبات در تابستان تورم نقطه‌ای ۱۰۴.۴ درصدی داشته‌اند؛ رقمی که نسبت به ۸۶.۲ درصد فصل بهار افزایش نشان می‌دهد.

در مقابل، سایر محصولات زراعی با تورم نقطه‌ای ۷۸.۹ درصدی کمترین نرخ افزایش را در میان گروه‌های گزارش‌شده ثبت کرده‌اند. این نرخ در مقایسه با ۱۲۱.۴ درصد بهار، ۴۲.۵ واحد درصد کاهش داشته است.

با این حال، تورم سالانه همین گروه به ۸۵.۷ درصد رسیده که از رقم ۷۹.۳ درصدی فصل قبل بیشتر است. این اختلاف بار دیگر نشان می‌دهد تغییرات قیمت در یک فصل لزوماً با میانگین تغییرات یک‌ساله هم‌جهت نیست.

در غلات نیز همین تفاوت دیده می‌شود. تورم نقطه‌ای این گروه از ۱۸۳.۹ درصد در بهار به ۱۱۵.۸ درصد در تابستان کاهش یافته، اما تورم سالانه آن از ۱۱۸.۳ درصد به ۱۳۲.۷ درصد افزایش پیدا کرده است. این موضوع نشان می‌دهد با وجود کاهش سرعت رشد قیمت در مقایسه فصلی، آثار افزایش‌های قبلی همچنان در میانگین سالانه باقی مانده است.

سهم ۸۴ درصدی زراعت و باغداری

ترکیب وزنی شاخص کل نشان می‌دهد زراعت و باغداری روی‌هم‌رفته ۸۴.۵ درصد از ضریب اهمیت این بخش را در اختیار دارند. از این میزان، سهم زراعت ۴۴.۱ درصد و سهم باغداری ۴۰.۴ درصد است.

در میان زیرگروه‌ها نیز غلات با ۲۶.۲ درصد، سبزیجات و حبوبات با ۱۲.۳ درصد و سایر محصولات زراعی با ۵.۶ درصد از جمله گروه‌های مهم هستند.

این ترکیب نشان می‌دهد تغییرات قیمت در بخش زراعت و باغداری به دلیل وزن بالای آن‌ها، نقش تعیین‌کننده‌ای در نوسان شاخص کل دارد. به همین دلیل، حتی در شرایطی که برخی زیرگروه‌های دامداری نرخ‌های تورمی بالاتری ثبت می‌کنند، نمی‌توان بدون توجه به ضریب اهمیت، اثر آن‌ها بر شاخص کل را با گروه‌های بزرگ‌تر یکسان ارزیابی کرد.

هشدار برای بازار غذا

افزایش شاخص قیمت تولیدکننده، از منظر اقتصادی اهمیت زیادی دارد؛ زیرا نشان می‌دهد تولیدکنندگان محصولات کشاورزی و دامی در مرحله تولید و فروش با چه سطحی از تغییر قیمت مواجه شده‌اند. تداوم چنین روندی می‌تواند هزینه تأمین مواد اولیه و فعالیت‌های وابسته به تولید غذا را افزایش دهد.

البته شاخص قیمت تولیدکننده مستقیماً معادل تورم مصرف‌کننده نیست. قیمت نهایی کالاها در بازار به عوامل دیگری مانند هزینه حمل‌ونقل، نگهداری، بسته‌بندی، فرآوری، واسطه‌گری و شرایط عرضه و تقاضا نیز وابسته است. با این حال، رشد بالای قیمت در مبدأ تولید می‌تواند یکی از عوامل فشار بر قیمت‌های مصرفی در ماه‌های بعد باشد.

آمار تابستان ۱۴۰۵ یک پیام روشن برای اقتصاد کشاورزی دارد: با وجود کاهش ۹.۹ واحد درصدی تورم نقطه‌به‌نقطه، تورم سالانه همچنان در حال افزایش است و به بیش از ۱۰۵ درصد رسیده است. غلات، باغداری و بخش‌هایی از دامداری نیز از کانون‌های اصلی این فشار قیمتی هستند.

ادامه این وضعیت می‌تواند حاشیه سود تولیدکنندگان را تحت فشار قرار دهد، هزینه تأمین محصولات غذایی را افزایش دهد و برنامه‌ریزی برای فصل‌های آینده را دشوارتر کند. از این رو، کنترل هزینه‌های تولید، بهبود زنجیره تأمین و کاهش نوسان قیمت نهاده‌ها اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؛ چراکه ثبات بازار مواد غذایی تا حد زیادی به وضعیت اقتصادی تولیدکنندگان در مبدأ وابسته است.

سفره خانوار زیر فشار

اثر افزایش قیمت‌ها در بخش کشاورزی و دامداری، در نهایت می‌تواند از مزارع و واحدهای تولیدی به بازار مواد غذایی و سفره خانوار برسد. وقتی هزینه تولید محصولات کشاورزی افزایش پیدا می‌کند، تولیدکننده برای ادامه فعالیت به درآمد بیشتری نیاز دارد و این موضوع می‌تواند قیمت فروش محصولات در مبدأ را بالا ببرد. در ادامه نیز بخشی از این افزایش هزینه، با توجه به شرایط بازار، به مصرف‌کننده منتقل می‌شود.

در این میان، رشد ۱۳۲.۷ درصدی تورم سالانه غلات اهمیت ویژه‌ای دارد. غلات از مواد اولیه مهم در تولید بسیاری از کالاهای غذایی هستند و ضریب اهمیت ۲۶.۲ درصدی آن‌ها در شاخص تولیدکننده نیز نشان می‌دهد با یکی از اثرگذارترین گروه‌ها در ساختار هزینه‌های کشاورزی روبه‌رو هستیم. افزایش قیمت در این بخش می‌تواند هزینه تأمین مواد اولیه صنایع غذایی و تولید محصولات وابسته را تحت فشار قرار دهد. به همین دلیل، نوسان قیمت غلات می‌تواند از مسیر هزینه تولید، بر قیمت کالاهای غذایی پرمصرف خانوار اثر بگذارد.

فشار قیمتی در بخش دامداری نیز اهمیت خاص خود را دارد. تورم نقطه‌به‌نقطه ۱۲۴.۶ درصدی دامداری سنتی و رشد ۱۳۴.۲ درصدی سایر محصولات حیوانی نشان می‌دهد هزینه‌های این بخش در مقایسه با تابستان سال گذشته به‌شدت افزایش یافته است. چنین وضعیتی می‌تواند هزینه تأمین محصولات دامی و فعالیت‌های وابسته را افزایش دهد و در صورت انتقال این هزینه‌ها به بازار، خرید محصولاتی مانند گوشت، شیر و سایر فرآورده‌های دامی را برای خانوارها پرهزینه‌تر کند.

از سوی دیگر، تورم نقطه‌ای ۱۲۰.۵ درصدی باغداری نیز اهمیت زیادی برای سبد مصرفی خانوار دارد. میوه‌ها و محصولات باغی بخش مهمی از خرید روزانه و هفتگی خانواده‌ها را تشکیل می‌دهند. افزایش قیمت در مبدأ تولید می‌تواند هزینه تهیه این محصولات را در بازار بالا ببرد و در شرایط محدودیت بودجه، خانوارها را به کاهش مقدار خرید یا جایگزین کردن محصولات ارزان‌تر وادار کند.

کاهش قدرت خرید، پیامد پنهان گرانی غذا

پیامد مهم این تحولات، فقط افزایش مبلغ پرداختی هنگام خرید نیست؛ بلکه کاهش قدرت خرید خانوار است. وقتی قیمت مواد غذایی سریع‌تر از درآمد خانواده‌ها افزایش پیدا می‌کند، سهم بیشتری از بودجه ماهانه باید صرف تأمین نیازهای اولیه شود. در چنین شرایطی، خانوار برای مدیریت هزینه‌ها ناچار است از سایر مخارج خود بکاهد یا ترکیب سبد غذایی‌اش را تغییر دهد.

این تغییر می‌تواند به شکل کاهش خرید گوشت و محصولات پروتئینی، محدود کردن مصرف میوه، انتخاب اقلام ارزان‌تر یا کاهش دفعات خرید برخی مواد غذایی ظاهر شود. در خانواده‌هایی که بخش بزرگی از درآمدشان صرف هزینه‌های ضروری می‌شود، حتی افزایش‌های محدود در قیمت اقلام پرمصرف نیز می‌تواند فشار قابل توجهی ایجاد کند.

از منظر اقتصادی، افزایش هزینه مواد غذایی همچنین می‌تواند تقاضای خانوار برای سایر کالاها و خدمات را محدود کند. به بیان ساده، وقتی پول بیشتری برای خرید نان، مواد غذایی، میوه و محصولات دامی هزینه می‌شود، منابع کمتری برای پوشاک، آموزش، تفریح، درمان و سایر نیازها باقی می‌ماند. به این ترتیب، گرانی محصولات کشاورزی می‌تواند فراتر از بازار مواد غذایی، بر کیفیت زندگی و الگوی مصرف خانواده‌ها اثر بگذارد.

فاصله تولید تا سفره

البته شاخص قیمت تولیدکننده به‌تنهایی میزان افزایش قیمت در فروشگاه‌ها یا هزینه نهایی سبد غذایی خانوار را مشخص نمی‌کند. قیمت مصرف‌کننده علاوه بر هزینه تولید، از عواملی مانند هزینه حمل‌ونقل، نگهداری، بسته‌بندی، فرآوری، واسطه‌گری، میزان عرضه و سیاست‌های حمایتی نیز تأثیر می‌گیرد. بنابراین، نمی‌توان تورم ۱۳۲.۷ درصدی غلات یا ۱۲۴.۶ درصدی دامداری را مستقیماً معادل همین میزان افزایش قیمت در خرید روزانه خانواده‌ها دانست.

با این حال، ارقام مرکز آمار ایران یک هشدار جدی درباره فشار هزینه‌ای در مبدأ زنجیره تأمین غذا به شمار می‌روند. تورم سالانه ۱۰۵.۳ درصدی تولیدکننده در بخش کشاورزی و دامداری نشان می‌دهد هزینه‌های این بخش با سرعت زیادی افزایش یافته است؛ روندی که در صورت تداوم و انتقال به بازار مصرف، می‌تواند قدرت خرید خانوارها را بیش از گذشته تحت فشار قرار دهد.

در نهایت، مهم‌ترین پیام این آمار برای خانوارها، احتمال گران‌تر شدن تأمین نیازهای روزمره و دشوارتر شدن حفظ کیفیت سبد غذایی است. وقتی هزینه تولید غذا بالا می‌رود، فشار آن ممکن است با فاصله زمانی به مصرف‌کننده برسد؛ اما نتیجه اقتصادی آن می‌تواند در کوچک‌تر شدن سبد خرید، تغییر کیفیت مواد غذایی و کاهش سهم سایر نیازهای زندگی خود را نشان دهد. به همین دلیل، مهار تورم در بخش کشاورزی فقط موضوعی مرتبط با تولیدکنندگان نیست؛ بلکه مستقیماً با امنیت غذایی، قدرت خرید و کیفیت زندگی خانوارها ارتباط دارد.

لینک کوتاه مطلب:
https://namadeghtesad.ir/?p=78516
لینک با موفقیت کپی شد!

اخبار مرتبط

۰ دیدگاه