چگونه یک بحران ژئوپلیتیکی شکنندگی زنجیره جهانی غذا را آشکار کرد؟
«نماد اقتصاد» بررسی می‌کند:

چگونه یک بحران ژئوپلیتیکی شکنندگی زنجیره جهانی غذا را آشکار کرد؟

حسین امیری
۶ تیر ۱۴۰۵

تحولات ناشی از جنگ خاورمیانه و اختلال در تردد یکی از حیاتی‌ترین مسیرهای کشتیرانی جهان یعنی تنگه هرمز، تنها بازار انرژی را تحت تاثیر قرار نداد، بلکه به‌سرعت ابعاد گسترده‌تری از اقتصاد جهانی به‌ویژه در حوزه امنیت و زنجیره جهانی غذا و تامین محصولات و مواد اولیه کشاورزی که پیش‌تر نیز با فشارهای ساختاری مواجه بود را دربر گرفت.

به گزارش نماد اقتصاد، تجربه بحران جنگ بار دیگر نشان داد که امنیت و زنجیره جهانی غذا به‌شدت به ثبات ژئوپلیتیک، جریان انتقال انرژی و تجارت نهاده‌های کشاورزی وابسته است؛ به‌گونه‌ای که هرگونه اختلال در مسیرهای کلیدی حمل‌ونقل می‌تواند در مدت کوتاهی به افزایش هزینه تولید غذا و حتی تهدید عرضه جهانی منجر شود.

پیوند پنهان انرژی و غذا

یکی از مهم‌ترین درس‌های جنگ ایران و آمریکا، آشکار شدن وابستگی عمیق میان نظام انرژی و نظام غذایی جهان است. در این میان سوخت‌هایی که برای حمل‌ونقل، تولید و فرآوری محصولات کشاورزی استفاده می‌شوند، همان منابعی هستند که در قلب بازار جهانی انرژی قرار دارند. از سوی دیگر، بخش قابل‌توجهی از تجارت جهانی کودهای شیمیایی نیز از مسیر تنگه هرمز عبور می‌کند؛ مسیری که با بروز تنش‌های نظامی، به یک گلوگاه استراتژیک و آسیب‌پذیر تبدیل شده است.

اختلال در این مسیر نه‌تنها قیمت انرژی را افزایش داده، بلکه به‌صورت مستقیم هزینه تولید در بخش کشاورزی را نیز بالا برده و فشار مضاعفی بر تولیدکنندگان مواد غذایی در سراسر جهان وارد کرده است. در چنین شرایطی، افزایش قیمت نهاده‌هایی مانند کودهای نیتروژنی به سرعت به بازار محصولات غذایی منتقل شده و تورم غذایی را تشدید می‌کند.

شکنندگی زنجیره تامین کود

بررسی‌های بین‌المللی نشان می‌دهد که بخش قابل‌توجهی از تجارت جهانی کودهای کشاورزی، به‌ویژه کودهای مبتنی بر نیتروژن، از مسیرهای حساس خاورمیانه عبور می‌کند. در نتیجه، هرگونه اختلال در این مسیرها می‌تواند به کاهش عرضه جهانی و افزایش شدید قیمت‌ها منجر شود.

این وضعیت به‌ویژه برای کشورهایی که وابستگی بالایی به واردات کود دارند، از جمله اقتصادهای در حال توسعه در آسیا، آفریقا و آمریکای لاتین چالش‌برانگیزتر است. کاهش دسترسی به کود به معنای کاهش بهره‌وری زمین‌های کشاورزی و افت تولید محصولات اساسی مانند گندم، برنج و ذرت خواهد بود؛ موضوعی که به‌طور مستقیم امنیت غذایی را تهدید می‌کند.

از مزرعه تا سفره مصرف‌کننده

یکی از ویژگی‌های مهم بحران‌های ژئوپلیتیکی اخیر، سرعت انتقال آثار آن‌ها در زنجیره‌های اقتصادی است. در جنگ خاورمیانه نیز افزایش قیمت انرژی و کود، در مدت کوتاهی به افزایش هزینه تولید محصولات کشاورزی و سپس رشد قیمت مواد غذایی در بازارهای مصرف منجر شد.

این اثر دومینویی باعث شده است که حتی کشورهایی که به‌طور مستقیم درگیر بحران نیستند، از طریق افزایش قیمت واردات، کاهش عرضه و نوسانات بازار جهانی، تحت تاثیر قرار گیرند. در نتیجه، امنیت غذایی دیگر صرفا یک مسئله داخلی یا منطقه‌ای محسوب نمی‌شود، بلکه به یک موضوع کاملا جهانی تبدیل شده است.

فقدان تاب‌آوری در صنعت کشاورزی جهانی

یکی از مهم‌ترین پیامد‌های آشکار این بحران، برجسته شدن ضعف ساختاری در تاب‌آوری صنعت کشاورزی جهانی است. در همین راستا بسیاری از کشورها و نهادهای بین‌المللی از پیش از وقوع بحران، نسبت به ریسک‌های ناشی از اختلال در عرضه کود و انرژی آگاه بودند، اما سازوکارهای کافی برای مدیریت این ریسک‌ها ایجاد نشده بود.

نبود ذخایر استراتژیک کافی برای نهاده‌های کشاورزی، وابستگی بالا به مسیرهای محدود حمل‌ونقل و تمرکز تولید در چند نقطه خاص جهان، همگی موجب شدند که بازار جهانی در برابر شوک‌های ژئوپلیتیکی بسیار آسیب‌پذیر باقی بماند.

راهکارهای پیشنهادی

کارشناسان معتقدند عبور از پیامدهای چنین بحران‌هایی نیازمند بازنگری اساسی در معماری امنیت غذایی جهانی است. این بازنگری شامل چند محور کلیدی از جمله تنوع‌بخشی به مسیرهای تامین نهاده‌های کشاورزی، ایجاد ذخایر استراتژیک کود و مواد اولیه کشاورزی، سرمایه‌گذاری در مدیریت هوشمند خاک و بهینه‌سازی مصرف کود، توسعه کشاورزی دقیق (Precision Agriculture) برای افزایش بهره‌وری و گسترش استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر در زنجیره تولید غذا است.

در این میان، داده و اطلاعات به‌عنوان زیرساختی حیاتی در کشاورزی مدرن شناخته می‌شوند؛ به‌گونه‌ای که مدیریت صحیح داده‌های خاک، آب و مصرف نهاده‌ها می‌تواند نقش تعیین‌کننده‌ای در افزایش تاب‌آوری سیستم غذایی ایفا کند.

امنیت غذایی در عصر بی‌ثباتی

جنگ ایران و آمریکا نشان داد که امنیت غذایی دیگر صرفا تابع تولید محصولات کشاورزی نیست، بلکه به شبکه‌ای پیچیده از انرژی، تجارت جهانی، زیرساخت‌های حمل‌ونقل و ثبات ژئوپلیتیک وابسته است. در چنین وضعیتی، کوچک‌ترین اختلال در یک نقطه کلیدی می‌تواند اثرات گسترده‌ای در سراسر جهان ایجاد کند.

به همین دلیل، آینده امنیت غذایی جهان نه در افزایش صرف تولید، بلکه در افزایش تاب‌آوری، تنوع منابع و بازطراحی زنجیره‌های تامین نهفته است؛ موضوعی که به نظر می‌رسد در سال‌های پیش‌رو به یکی از محورهای اصلی سیاست‌گذاری اقتصادی و امنیتی کشورها تبدیل خواهد شد.

انتهای پیام//

لینک کوتاه مطلب:
https://namadeghtesad.ir/?p=66929
لینک با موفقیت کپی شد!

اخبار مرتبط

۰ دیدگاه