فولاد خوزستان، در روزهایی که برق نبود اما امید بود

به گزارش نماداقتصاد، در تقویم صنعت ایران، تابستان ۱۴۰۴ را باید با خودکار قرمز نوشت. نه فقط به خاطر گرمای هوا، بلکه به‌خاطر حرارتی دیگر؛ حرارت فشارهایی که از هر سو، بر شانه‌های صنایع فولادی سنگینی می‌کرد. خاموشی‌های پیاپی، محدودیت‌های سیاست‌گذاران و لغو معافیت ها و چشم‌اندازهای مبهم صادرات؛ هر یک کافی بود تا یک شرکت بزرگ به زانو درآید. اما فولاد خوزستان به‌ جای زانوزدن، ایستاد. اینکه چطور یک بنگاه صنعتی، در میانه این‌همه خاموشی و تنگنای سیاستی و لجستیکی، همچنان می‌تواند هم نیاز داخلی را تامین کند، هم بار صادرات را بر دوش بکشد، بی‌شک فقط با عدد و نمودار پاسخ داده نمی‌شود. برای فهم این معادله باید کمی در راهروهای گرم ناحیه فولادسازی راه بروید، صدای فوران کوره‌ها را بشنوید و چهره‌ آفتاب‌سوخته مردانی را ببینید که روزی حداقل ۱۲ ساعت مردانه کنار هم کار و زندگی می‌کنند.