دانشگاه‌ها امپراتوری صنایع دفاعی آمریکا را تغذیه می‌کنند

به گزارش نماد اقتصاد، فضای نوآوری در صنایع دفاعی آمریکا به سرعت در حال تغییر است و تمرکز سیاست‌گذاران بیش از گذشته به سمت پژوهش و توسعه کاربردمحور سوق پیدا کرده است. در این رویکرد، ارزش نوآوری دیگر صرفا با تولید ایده‌های جدید سنجیده نمی‌شود، بلکه توانایی تبدیل ایده به فناوری عملیاتی و قابلیت‌های قابل استفاده در میدان عمل، معیار اصلی ارزیابی به شمار می‌رود.

نتایج یک نظرسنجی از فعالان صنایع دفاعی و هوافضا نیز نشان می‌دهد که برخورداری از زیرساخت‌های مدرن منطقه‌ای و دسترسی به مراکز تحقیقاتی، مهم‌ترین عوامل شکل‌دهنده اکوسیستم‌های نوآوری هستند. بر اساس این بررسی، ۵۲ درصد از پاسخ‌دهندگان کیفیت زیرساخت‌های منطقه‌ای و ۴۵ درصد نیز دسترسی به مراکز پژوهشی را مهم‌ترین مولفه‌های توسعه نوآوری عنوان کرده‌اند. همچنین ۸۲ درصد شرکت‌کنندگان، دسترسی به ظرفیت‌های تحقیق و توسعه و همکاری با دانشگاه‌ها و مراکز پژوهشی را از الزامات اصلی رشد فناوری در صنایع دفاعی ارزیابی کرده‌اند.

ایالت‌ها و اکوسیستم صنایع دفاعی آمریکا

سیاست احیای تولید داخلی و قطع وابستگی به زنجیره‌های برون‌مرزی، صنایع دفاعی و هوافضای آمریکا را در برابر چالش‌هایی منحصربه‌فرد قرار داده است؛ چالش‌هایی که منطق متفاوتی با سایر صنایع دارند. الزامات امنیتی، استانداردهای سخت‌گیرانه و پیچیدگی زنجیره تامین موجب شده است ایالت‌های آمریکا نقشی فراتر از جذب سرمایه‌گذاری صنعتی ایفا کنند و به شرکای راهبردی وزارت دفاع این کشور تبدیل شوند.

وزارت جنگ آمریکا اکنون ایالت‌ها را بر اساس ظرفیت‌های صنعتی، پژوهشی و زیرساختی آن‌ها ارزیابی می‌کند. در این چارچوب، یک ایالت زمانی برچسب آماده برای دفاع به آن تعلق می‌گیرد که بتواند تمامی اجزای زنجیره ارزش، از شکل‌گیری ایده و تحقیق و توسعه گرفته تا تولید، آزمایش و تامین تجهیزات را در قالب یک اکوسیستم منسجم در کنار یکدیگر قرار دهد.

کارشناسان این حوزه معتقدند آمادگی دفاعی دیگر صرفا به توان شرکت‌های بزرگ وابسته نیست، بلکه حاصل عملکرد هماهنگ مجموعه‌ای از تامین‌کنندگان، نیروی انسانی متخصص، زیرساخت‌های صنعتی، مراکز پژوهشی و محیط‌های آزمایشگاهی است که در کنار یکدیگر قابلیت پاسخگویی به نیازهای امنیت ملی را فراهم می‌کنند.

میشیگان؛ الگوی جدید توسعه صنایع دفاعی

ایالت میشیگان نمونه‌ای از این الگوی جدید به شمار می‌رود؛ مدلی که در آن توانمندی‌های تولید صنعتی، صنایع دفاعی، مراکز تحقیقاتی و زیرساخت‌های آزمایشگاهی در قالب یک شبکه هماهنگ فعالیت می‌کنند.

در حال حاضر بیش از چهار هزار شرکت فعال در حوزه صنایع دفاعی و بیش از ۹۰۰ تامین‌کننده صنعت هوافضا در میشیگان مستقر هستند. همچنین دو فرماندهی کلیدی ارتش آمریکا شامل فرماندهی خودروها و تسلیحات زمینی (TACOM) و مرکز توسعه قابلیت‌های رزمی سامانه‌های زمینی (GVSC) در این ایالت فعالیت دارند؛ موضوعی که میشیگان را به یکی از مهم‌ترین مراکز طراحی، مهندسی و تامین تجهیزات خودروهای نظامی در آمریکا تبدیل کرده است.

حضور شرکت‌های بزرگی همچون جنرال داینامیکس لند سیستمز، بی‌ای‌ئی سیستمز و آمریکن راین‌متال نیز جایگاه این ایالت را در زنجیره تولید تجهیزات دفاعی تقویت کرده است. علاوه بر این، کنسرسیومی متشکل از ۱۲ دانشگاه، پژوهش‌های دانشگاهی را به طور مستقیم با اولویت‌های وزارت دفاع آمریکا همسو کرده و زمینه انتقال سریع‌تر فناوری از محیط‌های علمی به صنایع دفاعی را فراهم ساخته است.

یکپارچگی زیرساخت‌ها؛ مزیت رقابتی جدید

یکی از ویژگی‌های متمایز میشیگان، فراهم بودن امکان انجام آزمایش‌های چندبعدی در حوزه‌های زمینی، هوایی، دریایی، فضایی و سایبری در یک منطقه جغرافیایی واحد است. این ظرفیت از طریق مرکز ملی نبرد چندجبهه‌ای (NADWC)، پایگاه کمپ گریلینگ و پایگاه هوایی گارد ملی سلفریج ایجاد شده و امکان توسعه، آزمایش و ارزیابی فناوری‌های دفاعی را در محیطی یکپارچه فراهم کرده است.

اهمیت این موضوع زمانی بیشتر آشکار می‌شود که نتایج نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد ۸۸ درصد مدیران صنایع دفاعی، شکل‌گیری کریدورهای منطقه‌ای نوآوری را که در آن تحقیق و توسعه، تولید و آزمایش در کنار یکدیگر مستقر باشند، یکی از ارکان اصلی راهبردهای توسعه آینده خود می‌دانند.

در همین راستا، سازمان توسعه صنایع دفاعی و هوافضای میشیگان (ODAI) وظیفه اتصال اجزای این اکوسیستم را بر عهده دارد و از طریق تسهیل فرایندهای دریافت گواهینامه‌های تخصصی، تامین مالی پروژه‌ها و ورود شرکت‌ها به بازار وزارت دفاع آمریکا، زمینه توسعه فعالیت بنگاه‌های دفاعی را فراهم می‌کند.

مجموعه این ظرفیت‌ها سبب شده است میشیگان برای شرکت‌هایی که به دنبال توسعه فعالیت یا سرمایه‌گذاری در صنایع دفاعی و هوافضا هستند، به یکی از جذاب‌ترین مقاصد آمریکا تبدیل شود؛ چرا که این ایالت علاوه بر برخورداری از نیروی انسانی متخصص و پشتوانه علمی قدرتمند، توانسته است زیرساخت‌های صنعتی و پژوهشی خود را در قالب یک شبکه منسجم و مقاوم سازمان‌دهی کند؛ الگویی که به نظر می‌رسد در سال‌های آینده بیش از گذشته در سیاست‌های دفاعی ایالات متحده مورد توجه قرار گیرد.