صنعت فولاد ایران در نقطه عطف تاریخی؛ گذار از توسعه کمی به تعالی کیفی تنها راه بقاست

به گزارش نماداقتصاد، اختصاصی/ امین ابراهیمی، مدیرعامل شرکت فولاد خوزستان، در سخنرانی خود در کنفرانس بین‌المللی فولاد استیل پرایس با اشاره به نقش حیاتی صنعت فولاد در اقتصاد کشور گفت: در شرایطی که ایران دو برابر نیاز داخلی فولاد تولید می‌کند و ماهیت این صنعت کاملاً صادرات‌محور است، محدودیت‌های انرژی در سال‌های اخیر ضربه جدی به ظرفیت تولید وارد کرده است.

ابراهیمی با ارائه آمار مصرف انرژی کشور افزود: کل مصرف آب ایران صد میلیارد مترمکعب است اما مصرف فولاد تنها صد و پنجاه و چهار میلیون مترمکعب معادل چهار صدم درصد بوده که هفتاد درصد آن بازچرخانی می‌شود.

وی ادامه داد: مصرف برق صنعت فولاد هفت درصد برق کشور است و هفتاد و سه درصد زیرساخت‌های برق این صنعت با سرمایه‌گذاری خود فولادسازان ایجاد شده است. همچنین مصرف گاز کشور هشتصد و چهل و هشت میلیون مترمکعب در روز است و سهم فولاد تنها پنج درصد را تشکیل می‌دهد.

او با تأکید بر اینکه «گاز برای فولاد نه سوخت، بلکه خوراک و تکنولوژی تولید است» تصریح کرد: قیمت گاز تحویلی به فولادسازان ایران از متوسط منطقه و حتی آمریکا بالاتر است، در حالی که رقبای ما گاز را با نرخ‌های بسیار پایین‌تر دریافت می‌کنند.

مدیرعامل فولاد خوزستان خسارت محدودیت‌های انرژی در چهار سال اخیر را بیست و پنج درصد کاهش ظرفیت تولید معادل بیست و شش میلیون تن و ارزشی حدود چهارده میلیارد دلار اعلام کرد و افزود: فولاد خوزستان در سال گذشته بیشترین محدودیت برق را تجربه کرده است.

ابراهیمی با اشاره به رفع برخی موانع صادراتی توسط وزارت صمت گفت: اختلاف نرخ ارز، کارت‌های بازرگانی اجاره‌ای و سیاست‌های نادرست صادراتی سال‌ها صنعت فولاد را با گلوگاه‌های جدی روبه‌رو کرده بود.

مدیرعامل فولاد خوزستان تأکید کرد بازار جهانی فولاد به سمت محصولات با ارزش افزوده بالا حرکت کرده و ایران نباید از این جریان عقب بماند.
او با استناد به گزارش‌های معتبر بین‌المللی اعلام کرد: نرخ رشد صنعت فولاد تا سال دو هزار و سی حدود دو ممیز بیست و پنج درصد است و شد بخش فولادهای پیشرفته و آلیاژی دو برابر بخش فولاد خام خواهد بود. همچنین بازار جهانی فولادهای پر استحکام از سی و دو میلیارد دلار در سال بیست و چهار میلادی به پنجاه و دو میلیارد دلار در سال دو هزار و سی و یک می‌رسد.

ابراهیمی افزود: سهم فولادهای خاص در ایران تنها سه تا پنج درصد است، در حالی که متوسط جهانی حدود پانزده درصد است. این شکاف نشان می‌دهد مدل توسعه مبتنی بر تولید انبوه دیگر پاسخگوی آینده نیست.

او توضیح داد: ظرفیت فولادهای آلیاژی ایران دو و نیم میلیون تن است اما تولید واقعی تنها یک میلیون تن است. ضریب بهره‌برداری شرکت‌های فولاد میانی به دلیل محدودیت‌های انرژی از هفتاد و پنج درصد استاندارد جهانی به پنجاه و هشت درصد کاهش یافته است. همچنین هزینه‌های تولید به دلیل افزایش بیست و هشت برابری قیمت گاز و رشد چهارصد و بیست و نه درصدی قیمت فروآلیاژها به شدت افزایش یافته است.

ابراهیمی در پایان تصریح کرد: آینده صنعت فولاد ایران در افزایش تناژ نیست؛ در ارتقای ارزش افزوده و حرکت به سمت فولادهای آلیاژی و محصولات فوق‌تخصصی است. گذار از کمیت به کیفیت یک انتخاب نیست، بلکه تنها راهبرد ممکن برای حفظ رقابت‌پذیری و پایداری صنعت فولاد ایران است. زمان اقدام اکنون است.